تار

شکل ظاهری – قسمت کاسه (شکم) خود به دو قسمت بزرگ و کوچک تقسیم شده که قسمت کوچک­تر را «نقاره» می­گویند.

روی کاسه و نقارۀ تار پوست کشیده شده و خرک تار بر پوست کاسه تکیه کرده است. قسمت نقاره در انتهای بالائی به دسته (گردن) متصل شده است.

دستۀ تار بلند (45 تا 50 سانتیمتر) است و بر کناره­های سطح جلوئی آن دوروکش استخوانی چسبانده­اند. دور دسته دستان­ها ( پرده­هائی عمود بر طول آن با فواصل معین بسته شده، قطر هر دستان در اصوات اصلی دستگاه­های موسیقی ایرانی، کمی بیشتر از اصوات گذرا و کم اهمیت­تر این موسیقی است. تعداد دستان­ها امروزه 28 است.

جعبۀ گوشی (سر) در انتهای بالائی دسته قرار گرفته و از هر طرف سه گوشی بر سطوح جانبی جعبه کار گذاشته شده است.

تعداد سیم های تار شش است که از انتهای تحتانی کاسه شروع شده، از روی خرک عبور می­کند و در تمام طول دسته کشیده شده، تا بالاخره به جعبۀ گوشی­ها داخل و در آنجا به دور گوشی­ها پیچیده می­شوند. سیم­های شش گانه عبارتند از دو سیم سفید (پائین) که همصدا کوک می­شوند، دو سیم زرد (همصدا)، یک سیم سفید نازک (به نام «زیر») و بالاخره یک سیم زرد (بم)، که دوتای آخری غالباً به فاصلۀ اکتاو کوک می­شوند. فاصلۀ سیم­های همصوت سفید، نسبت به سیم­های زرد غالبا «چهارم» و سیم­های سفید نسبت به سیم بم معمولاً فاصلۀ اکتاو یا هفتم را تشکیل می­دهند

تارسازی است که نقش تکنوازی یا همنوازی، هر دو را می­تواند بر عهده بگیرد.

تار با مضرابی کوچک از جنس برنج به طول تقریبی سه سانتیمتر نواخته می­شود؛ در قسمتی از نصف طول مضراب، برای آنکه در دست­های نوازنده راحت قرار گیرد، با موم پوشیده شده است .

اساتید ساز تار