تنبور

دارای شکمی گلابی و دسته­ای دراز است که بر روی آن از 10 تا 15 پرده بسته می­شود رویۀ جلویی شکم چوبی است. دستۀ این ساز، مانند سه­تار، به سر ساز متصل است و سر در حقیقت، ادامه دسته است که بر ری سطوح جلویی و جانبی آن، هر یک دو گوشی کار گذارده شده که سیم­ها به دور آنها پیچیده می­شوند.

سیم­های تنبور چهار عدد و معمولاً به فاصله­های مختلف کوک ­می شده است.

این ساز معمولاً بدون مضراب، و با انگشت، نواخته می­شود.

چنانکه در تاریخ موسیقی ایرانی نوشته شده در قدیم سازی به نام تنبور وجود داشته و از آن انواع مختلفی ذکر کرده­اند. مثلاً گفته شده که فارابی تئوری­دان مشهور موسیقی ایران، تنبور بغدادی و تنبور خراسان را دستان بندی کرده است .

اساتید ساز تنبور