تنبک

اين ساز از دو قسمت كلي و استوانه­اي شكل تشكيل شده: قسمت اول (بالا و هنگام نواختن: جلو) به قطر تقريبي 25 تا 30 سانتيمتر و به طول 45 سانتيمتر، كه سطح بالائي آن پوست كشيده شده و در پائين به قسمت دوم متصل شده است و اين قسمت عبارت است از استوانۀ باريك­تري كه در انتها (پائين) كمي گشادتر شده و به دهانه­اي باز منتهي گشته است.

جنس تمبك معمولي از چوب است.

تمبك به منظور نواختن، به طور افقي روي ران نوازندۀ نشسته قرار مي­گيرد و او دست چپ خود را در بالا و دست راست را در كنار راست تمبك قرار مي­دهد و با انگشتان، نرمه و تمام دست خود بر قسمت­هاي مختلف (مركز، ميان، كنار) پوست مي­كوبد.

از آنجا كه وسيلۀ كوبيدن روي ساز انگشتان انسان است، و اين «وسيله» قادر است بر روي تمبك ريزه كاري و شيرينكاري­هاي فراوان اعمال كند، مي­توان از آن به عنوان «تكنواز» استفاده­هاي شايان و جالب كرد.

نقش همنوازي رد اين ساز نه فقط همراهي ساز يا آواز و تأمين و نگهداري «ضرب» موسيقي است، بلكه طي 25 سال اخير به ابتكار حسين تهراني و همكاري ديگران اركستري مركب از «گروه تمبك نوازان» تشكيل شده قطعه ­هائي اجرا كرده ­اند .

اساتید ساز تنبک